Της νύχτας η αρένα.

Οι γύφτισες καρδιές

τις αλήτισσες βραδιές

στης νύχτας την αρένα

μου κάψανε της ηθικής

τα όποια είχα φρένα.

Η εξωτική ομορφιά

κι η λάγνα συντροφιά

πρωτόγνωρη για μένα

διαμάντια αξίας μυθικής

στης ηδονής το στέμμα.

Μα η τρυφερή καρδιά

μι' αθώα ξάστερη βραδιά

σαν νύχτα Καραβαΐκής

μου ψιθύρισε έχω θέμα

δεν αντέχω πια το ψέμα.

Μήτ

Τσιγγάνα Καρδιά ~Παΐτέρης

https://youtu.be/Ze9LoNhDNxQ

 O Mάγος του -ος.

Κανείς δεν είναι κανενός

μάρτυς μου είναι ο Ιανός

αυτό είναι το ένα αφενός.

Κι αφετέρου νούς κενός

δεν ειν καθόλου φαεινός

μα γίνετε κορσές στενός.

Σκέφτομαι τι ναι ο Θεός

ίσως επάνω ο ουρανός

που είναι για όλα ικανός.

Και νιώθω μόνος έλεος

σβησμένος πολυέλαιος

δεν ειν' ο κόσμος τέλειος.

Ο τελευταίος Μοϊκανος

δεν ήταν καν ο Δαναός

μα του Διογένη ο φανός.

Καυχιέται ο Αμερικανός

είμαι κι γω μικρός Θεός

μα περιμένει ο ουρανός.

Μήτ

Ρακί & Ούτι

Δεν παίζει ρόλο το αν ζείς στην Γιούτα

στο Τζιμπουτί ή στη μακρινή Καλκούτα,

έχει και εκεί «πεντανόστιμα φρούτα»

με μια όμορφη παρέα και με λαούτα.

Και ούτε αν ζείς στο εμιράτο του Κατάρ

που σ' άσπρο πάτο τρΐζουν τα ραντάρ

μπορείς και εκεί να βρείς ένα πατάρι

να σου σερβίρουν ρακί σε κατοστάρι.

Με νικοτίνη ρακί μεζέδες και μ’ ένα Ούτι...

να βρείς την ευτυχία, όχι με το γιαούρτι

και νά χεις καρδιά γεμάτη με μπαρούτι

να μην περνάς σαν τον γεροτσιφούτη.

Μήτ

Ανάμεσα σε τρείς καιρούς

Μουσική - στίχοι: Γιάννης Παξιμαδάκης

Γιάννης Λιναρδάκης: λαούτο, τραγούδι

Bernardo Isola.

https://www.youtube.com/watch?v=LtJTMcmM1GE

 ¹°”ˆ˜¨ 𝕄 𝕀 𝔸 ¨˜ˆ”°¹

Η Κρήτη είναι μία

με φυσικά μνημεία
τρελή μ' αδυναμία
παθαίνω γλυκαιμία.

Τι να μας πεί η Οία
με μαύρη παραλία
και το Ημεροβίγλι
με πέλαγο σμυρίγλι.

Η Κρήτη έχει αίγλη
και ψυχή που θέλγει
Έχει τον Ψηλορείτη
των αετών το σπίτι.

Άλλο είναι Σαντορίνι
με την σάντα ειρήνη
και άλλο η Κνωσός
του Μίνωα ο πυρσός.

Άσε τους Δροσουλίτες
της όπτικής οι αλήτες
κι η χώρα στα Σφακιά
μια αγάπη καρδιακιά.


ΜήτSS

  Πάντρεμα του Πεύκου με την Οξιά...

Κάποτε το Γρεβενίτι είχε Ζωή,

τώρα έμεινε του νερού η βοή

Αργά-αργά άδειασε το λαγήνι

κι ο χάρος δεν έχει κάν ευθύνη.

Λίγα γεροντάκια έχουνε μείνει

κι η ζωή τους συνέχεια φθίνει,

Στη νεολαία αρέσει η οχλοβοή

και της πόλης η κοσμοσυρροή...

Η ψυχή μου σε θλιψη κι οδύνη

επιλέγουν της πόλης το καμίνι

και του διοξείδιου την διοξίνη

άς τους κάνουν τη Ζωή πατίνι..

Ο φρέσκος αέρας τους τη δίνει

και προτιμά υπηρέτης να γίνει

αντί της επαρχίας την σαγήνη...

είν' ένα κακό που'χει παραγίνει..

Μήτ